Als ik word gebeld met de vraag of ik met Marleen Brengt Structuur iets kan betekenen, is de persoon die mij belt vaak al de wanhoop nabij. Het gaat niet meer, de batterij is leeg. Er is nog een klein stukje reserve over om de telefoon te pakken en de hulpvraag bij mij neer te leggen.

Vaak gaat dat gepaard met tranen. Tranen van wanhoop, verdriet of de realiteit die op dat moment binnenkomt. Ook schaamte en schuldgevoel speelt vaak mee. Regelmatig gemixt met tranen van opluchting; het is eruit, de hulp is onderweg.

Hoe bijzonder knap blijf ik het vinden als iemand ondanks al die emoties die telefoon pakt en mij belt. Want het zijn niet alleen de emoties die het moeilijk maken. Vaak zijn er voor dat telefoontje al behoorlijk wat stappen gezet.

📞 Zelf durven inzien dat je hulp nodig hebt

📞 Uitzoeken waar je hulp bij wilt

📞 Uitzoeken wie je om hulp kan vragen

📞 Een keuze maken wie je om hulp wilt vragen

📞 Beslissen of je de tijd, energie en financiën hebt voor de hulp

📞 Misschien nog een aantal keer twijfelen of je het misschien tóch zonder hulp kunt

Dus op het moment dat iemand mij belt, dan voel ik gelijk dat respect. Respect voor het feit dat iemand al zoveel belangrijke stappen heeft genomen en daadwerkelijk die telefoon heeft gepakt. Dat ziet de beller zelf meestal niet en daarom benoem ik dat altijd. Of we nu samen aan de slag gaan of niet.

Om hulp vragen is een heel proces. Respect voor iedereen die het aangaat!